II Wałbrzych Software Hackathon zgromadził niesamowite umysły. Przez ponad 30 godzin ludzie z Wałbrzycha i okolic pracowali nad rozwiązaniami dla miasta w oparciu o zaproponowane przez spółki miejskie problemy. Wydarzyło się wiele. Zaczynam od tego co zrobiło na mnie największe wrażenie (więcej…)
Poszukiwania Dzikiego prowadziły przez oglądanie jego przestrzeni, spojrzenie na poznanie go jak na zadanie. W każdym umykają konkrety. Jak tę spersonifikowaną, urzeczywistnioną dzikość zobaczyć? Czy to jest sprawa teoretyczna, czy raczej konkretna. Jak spowodować objawienie Dzikiego? (więcej…)
Pisałem ostatnio o spektaklu „Dziki„. Stawiam tam taką tezę, że poznawanie własnej dzikości jest nam zadane z natury. Zdawało mi się, że ten zwrot jest oczywisty. Do momentu, kiedy Tomasz Jękot (kierownik literacki w Wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym) postawił mnie przed zadaniem rozwinięcia tego wątku. Dzikiego poznać należy z natury, więc zacznę od natury. (więcej…)
Jest przerwa między lekcjami psychologii. Przeskakujemy z angielskiego na polski. Rozmowy są jeszcze bardziej prowokujące niż podczas lekcji. Odrobina otwartych pytań ma trochę utrzymać młodych ludzi w intelektualnej gotowości, a trochę pozwolić mi ich bliżej poznać. Ich poglądy, sposób patrzenia na świat, kwestie w debacie publicznej, kulturze wietrzą mi głowę. Bardzo je lubię. Zwykle to ja zadaję pytania i słucham. Zwykle… jest 21 września, czyli już 3 tydzień – zwykle. I nagle pada pytanie: „Ale o co panu chodzi” – rzuca uczennica. Trochę nie mam kontekstu, bo nie tłumaczyłem niczego, więc dopytuję: „Ale o co chodzi z czym?”. „W życiu, o co panu chodzi w życiu?” – wyjaśnia uczennica, lat 17. (więcej…)
Zeszłoroczny Hackathon dużo nas nauczył. Wielu z nas odkryło ile zimnego maka jest w stanie przyjąć ludzki organizm, poznaliśmy szkodliwe skutki napojów energetycznych. Jednak, co ważniejsze, wiemy już co zrobić, żeby wygrać. Jak się przygotować, żeby przetrwać i jak spędzać czas podczas II Wałbrzych Software Hackathon. (więcej…)
Dziki to spektakl, który powstaje w wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w ramach Konkursu im. Jana Dormana organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Reżyseruje go Klaudia Hartung-Wójciak. Spektakl pojawi się w kilkudziesięciu szkołach w Wałbrzychu i okolicach. Jednym z problemów poruszanych w sztuce jest dzikość. Zrozumienie jej, zobaczenie jej w kontekście i pokazanie jej młodym ludziom to zadanie spektaklu, któremu ochoczo towarzyszę. (więcej…)
Wpływ społeczny to kwestia, która budzi wiele moich wątpliwości. Pierwsza i podstawowa jest taka, czy to w ogóle działa? Jeśli działa, to czy to znaczy, że wpływanie na nasze decyzje poza naszą świadomością jest możliwe? I chyba najważniejsze – czy są jakieś granice wykorzystania wpływu społecznego? PRE-SWAZJA Cialdiniego stawia tezę, że wpływ społeczny można budować, wzmacniać i utrwalać jeszcze przed wysłaniem komunikatu perswazyjnego. (więcej…)
Opowiadam Wojtkowi o tym, że czytam Sprzedaż bez sprzedawania. Grzecznie słucha, a potem pyta mnie: „Dobra, ale dlaczego ty to czytasz?”. No i mnie ma. Nie sprzedaję na codzień, a na pewno nie tak jak on. Odpowiadam, że nauczyciel trochę jest handlowcem – za uwagę daje wiedzę i umiejętności, ale jak to mówię czuję jak chwieje się ten argument. Czasem zdarza mi się negocjować warunki prowadzenia szkolenia, ale czy tak często, żeby aż książkę o tym czytać? Autor jest mi bliski. Ale też nie znamy się osobiście. Po przeczytaniu mam trzy argumenty, które mnie przekonują.
Czas crossoverów w pełni. W jednym kadrze Thor, Spiderman, Iron Man. Ekscytujące to wszystko. Zdaje się, że spełniają się dziecinne marzenia. „Co by powiedział Wolverine do Hulka?” „Czy Jonah Hex mógłby porozmawiać z rodzicami Bruca Waynea?” To pytania, które podążają zaraz za najważniejszym problemem, który stawia sobie człowiek zanurzony w komiks, albo inny nośnik wspaniałego świata: „A co by było gdyby tak było naprawdę?”. Player One stara się odpowiedzieć na to pytanie. (więcej…)
Paul Ekman to mistrz. Rockstar. Nie chodzi tu o imprezy w ogórze Dana Golemana, ani o absurdalny temat badań. Efekt jego prac spowodował, że o jego pomoc zwraca się FBI, CIA, Pixar i inni. Jednak same te rzeczy nie czynią z niego autorytetu. Podziwiam go za to, jak staje w rwącym nurcie opinii i badań na temat emocji i z szacunkiem, zarówno do emocji jak i do intelektu, nazywa rzeczy. W jego spojrzeniu nawet 1/24 sekundy zasługuje na uwagę i opis. Emocje ujawnione to trochę sprawozdanie z oka cyklonu badań nad emocjami, a trochę wyraz szacunku do strasznie trudnego przedmiotu badań. (więcej…)